Verslagen 2011

_______________________________________________________________________________

25 november

De polder in

Na twee keer uitstel gaan eindelijk de hengeltjes uit de foedralen en worden ze alvast gereed gemaakt. Twee uiteen lopende stokjes, glasvezel van veertig jaar oud voor de streamer en een modern rank grafiet stokje voor een rubbertje.

De tijd van de afspraak is wat file-gevoelig maar na een dozijn vertragingen en een aantal keren geparkeerd staan op de snelweg sta ik dan toch bij Ben voor de deur in Amsterdam. Spullen inladen en het gas er op naar de visgronden.

Heerlijk weer om de polder in te gaan. Een kabbeltje op het water is goed voor de snoek zeggen ze. De streamers glijden verlijdelijk door het heldere water. Wat zal het zijn? Vier, vijf worpen...het eerste snoekje dient zich al aan. na een aantal missers heeft Ben ook snoek. Zo schuiven we meter voor meter genietend de polder door.

Na een paar uur polderen gaan we nog even achter de havenbaars aan maar eerste de inwendige mens versterken. Na de nodige kantjes te hebben afgepeuterd, waarbij één baarje enkele seconden strijd gaf en won, besluiten we het laatste stukje van de visdag terug de polder in te gaan. In de hoop dat een snoekje de dag zal afsluiten.

Helaas geen snoekje meer maar we zijn natuurlijk niet in de polder alleen voor vis. In de polder kijk je ook om je heen. Het zijn niet alleen de snoekjes met hun mooie getekende velletje die het oog strelen maar ook de roodharige Schotse Hooglanders die achter ons aan 't grazen zijn.

_______________________________________________________________________________

29 oktober

Baarspraat

De eerste is een snoekbaarsje voor Bas, de tweede een kromme baarsbeuker voor mij. Krommer kan niet dus we zijn vol baarsverwachting maar de baars spot met onze verwachting en lost. Toch al wat baarspret meegemaakt en samen met de schitterende baarsochtend kan deze dag niet meer stuk. Baarsgleuven zien we maar weing deze ochtend maar wel baarsbakken. Grote betonnen bakken met baars...nou ja dat hopen we dan maar.

Weer een snoekbaars voor Bas. Voor mij weer een kromme hengel. Ik mag weten dat het ook een snoekbaars is maar meer niet, hij lost en glijdt weer de donkere diepte in. Van baarzen krijg je honger, ook als je ze niet vangt......een broodje en wat koffie en veel baarspraat. Na de rust een baars voor Bas. Het wordt taaier en taaier, baarstaai zal ik maar zeggen.

De baarsbeukertjes wippen de baarsrubbertjes nerveus op en neer. Smakkelijker kan zo'n baarssprietje het baarsrubbermaal niet presenteren. Dan loop ik ook nog vast. Geen baarspingelmethode maar even de top heen en weer en ja, los.... Dan wordt de top naar beneden getrokken en begint het te beuken als van  een vette bullebakse baars. Een mooie dikke baars komt naar boven. We vissen en baarspraten verder, misschien dat we er nog eentje tegen komen.....

_______________________________________________________________________________

14 september

Een zomerse dag

De afgelopen maanden heb ik niet zo veel gevist maar als ik dan op pad ging moest het wel mooi weer zijn. Mooi, warm zonnig weer, dat was het niet zo vaak. Ik heb meer aan de winterse havenvisserij gedacht dan aan karperen in de polder. De regen van de afgelopen tijd en de storm die de herfstkleurige blaadjes van de bomen rukte, deden me besluiten het baarsspul alvast klaar te zetten. De eerste de beste gelegenheid krijgt het rubber weer zwemles. En daar sta ik dan op m'n vrije dag in de haven, met mooi zonnig warm weer. Nou ja, ik moest eruit en het rubber dat kwispelde in het doosje was er ook wel aan toe.

Het rubbervissen ging nou niet bepaald vanzelf. Het water was erg helder en er stonden nog heel veel planten. En buiten twee lossers geen baars te bekennen in tweer uur vissen. Ik word er een beetje ballorig van en ik probeer de havenpoes te vangen. Maar nee hoor, hij is net zo slim als de baarzen en volgt alleen maar en ruikt af en toe aan het rubber. Maar geluk brengt ie wel, zoals altijd. Er volgt zo'n heerlijke dreun op het kleine hengeltje, waarvan je nog niet weet wat het is maar het is een goeie vis, dat voel je. De slip doet een paar keer mee en dan is het duidelijk. Een snoek! Maar nu nog in het netje. Vier pogingen mislukken, maar een vijfde keer, nadat de snoek zich kromde, prop ik 'm erin. Er komt toch nog een baarsje de visdag afsluiten en dan heb ik er vier uur vissen op zitten.

Snoek, baars en een verbrande kop, heerlijk! Maar voor het echte baarswerk moet het toch wat kouder worden.

_______________________________________________________________________________

10 september

De verkeerde hengels

Het lijkt een eeuw geleden dat ik heb gevist. Door omstandigheden kom ik er niet toe maar gelukkig toch weer op weg naar een dagje vissen in de Brabantse Biesbosch. Ton is wat later en ik begin alvast want karpers heb ik al gezien. Voordat Ton er is ben ik al verscheidene keren van stek verhuist maar geen enkele aanbeet gehad en ook geen spoor van karper op de stekken gezien. Ton wijst me de plekken waar is voorgevoerd. De eerste vissen die worden gehaakt zijn een paar mooie ruisvoorns door Ton. Ik van enkel de kleintjes.

Vis is er genoeg. Bergen ruisvoorns, en niet allemaal kleintjes en snoeken die hun buik vullen met de ruisvoorns. Ton vangt ze allebij tegelijk maar de snoek bijt het draadje op het laatste moment door. Van karper zien we niets meer. maar van snoek des te meer. Om de haverklap stort een snoek zich op de ruisvoorns. Soms gaat dat zonder veel kabaal maar vaak knalt de snoek er op en slaat het water tot schuim.

We verhuizen tijdelijk naar een andere stek Daar is het vrij stil aan de oppervlakte maar dat is het ook onder water. Toch geven we het een kans want de stekken zijn het dubbel en dwars waard. De tweede stek is een veel rustiger plek en dat zou misschien wel eens een betere keus kunnen zijn dan de eerste waar de snoeken het voor het zeggen hebben. Als karper heb je dan wel niets te vrezen van een snoek, als je groot genoeg bent tenminste, maar lekker is het ook niet als je steeds gestoord wordt door die onstuimige roversbende.

Als we weer terug gekeerd zijn op de eerste stek vissen we nog een paar uur maar het komt niet tot karper. De snoeken zijn nog steeds de baas en het lijkt wel erger te worden. We zitten wat te kletsen als een snoek een schot neemt en zichzelf boven water lanceert. Het gebeurt vlak voor ons en dat is toch genieten hoor!

We hadden vandaag de verkeerde hengels gekozen maar we zijn niets te kort gekomen. De natuur verandert in omgekeerde volgorde als in het voorjaar en dat is net zo mooi. Als afsluiter eten we nog friet met stoofvlees. En dan.... op weg naar huis. Het dagje pruttelt nog na, een heerlijk gevoel geeft dat!

_______________________________________________________________________________

Een vergeten verslagje

Aan de Lek

De eerste keer weer van het jaar, met een paar wittebroden van kleverige kwaliteit, naar de lek. De visdag is al weer een maand geleden. Een vergeten verslagje doordat andere zaken ineens wat belangrijker zijn. Dat achter de computer zitten doe ik minder maar ook het vissen is wat op de achtergrond geraakt daardoor. Maar ik kan het niet laten om te laten zien dat vissen een heerlijke sport is en wat een prachtige decors het zijn waar we dat allemaal doen. Of dat nou polders, stadsvijvers of rivieren zijn.

De eerste vis is een brasem die deze keer eens wat sport geeft. Het is me al vaker overkomen dat ik een brasem aan de rivier ving die veel minder sterk leek dan één uit bijvoorbeeld de Rietveldpolder waar ze flink knokken voor hun vrijheid. Overal is brasem te zien aan het oppervlak maar ze zijn voorzichtig en ik sla de één na de ander mis. Het blijft er bij één. Na lang wachten, brood strooien en speuren over het water, zie ik waar ik voor gekomen ben, windes! Enkele broodkorsten worden naar binnen geslurpt op een manier die een beetje opwindt als je er naar kijkt. Dat zijn windes, je weet het gewoon.

De vangsten waren niet bijzonder, geen heel grote vissen, niet talrijk maar zo'n dagje aan het water en een bakkie koffie op het terras maakt dat je volop geniet. En dan naar huis met het zonnetje laag door de voorruit, de zonneklep naar beneden. Een heerlijke dag......

_______________________________________________________________________________

20, 21, 22  mei

Zeeltweekend

Een verslaving is het, zeeltvissen! Vang je er één dan wil je meer. Het is de vorm, soms slank, soms nogal breed, soms heel stevig, zo robuust, zo massief. En het is de kleur, soms heel licht bruin of bruin/groen maar ook bijna zwart en af en toe hebben ze een knal oranje buik. Zeelten zijn altijd mooi en een beetje mysterieus.
 

Vrijdagavond is een prachtige avond om het zeeltweekend mee te beginnen. Het hele weekend wordt er op dezelfde stek gevist zodat het voeren ook enig resultaat zal sorteren op de dagen er na. Het is een stek waar zo nu en dan een visser langs loopt en soms een praatje maakt. Het visserslatijn ging over grote aantallen zeelten, één en veertg stuks door één man op één plek op één dag gevangen. Het kostte me moeite m'n mond open te laten vallen om de verbazing te benadrukken. Een andere, wat oudere visser, wist mijn serieuze aandacht te trekken met een verhaal over negen zeelten, gevangen op een plek niet ver van de plek waar ik zat, maar in tijd van één zeelt ging het ineens over de prostaat en aanverwante zaken waarbij ik een donkerbruin (is o.a. ook een zeeltkleur) vermoeden had dat het niet over een zeelthol zou gaan. Hij zag het aan m'n gezicht...... Ik viste verder, en liet me tegelijkertijd koesteren door het zonnetje.
 

Met vijftig meter zicht, misschien zelfs minder, rijd ik om half vijf in de ochtend naar de stek. Een levensgevaarlijke onderneming eigenlijk en ik zet de auto tot twee keer toe in de kant om me af te vragen of ik door zal rijden. Ik rij door! Op de stek is het prachtig, de mist maakt de stek een beetje sprookjesachtig. Weldra glijdt er een zeelt in het net en het sprookje is compleet.

Nog een keer vroeg op maar geen mist. Ik ben een half uur eerder op de stek. De hengel is in enkele ongenblikken visklaar. Een vis neemt me in de maling door het pennetje een paar centimeter onder water te trekken en het daar te houden. Het gebeurt veschillende keren. Slaan was niet de oplossing. Wachten ook niet, tenminste even wachten, het duurde langer, veel langer. Het pennetje staat weer onder water en soms verplaatst het een klein stukje maar het blijft onder water....en opeens gaat ie heel hard, de lijn loopt strak en ik denk al, "Dat is 'm!" Ja, hangen! En dan ligt er ineens Vier en vijftig centimeter zeelt in m'n net.
 

De ochtend en tevens het visweekend wordt afgesloten met een fikse regenbui maar ik merk het nauwelijks. Ik ben nog vol van zon en ondergang, en van mist en groenbruine sprookjeszeelt.
 

_______________________________________________________________________________

14 mei

Zeeltkoorts

Moest ik vroeg op voor de "Karper en Zeeltdag", het kan nog gekker, om half twee sta ik naast m'n bed door de toegenomen zeeltkoorts. Onder het motto: "Wat je ver haalt is lekker", wordt de reis begonnen. Het rijdt wel lekker door als alle anderen op één oor liggen en binnen de gestelde tijd arriveren we op de afgesproken plaats. Het is wel heel veel te vroeg dus Ben belt Harry dat we gelijk naar de stek rijden.

Het is niet koud, er is weinig wind dus ligt er een pracht van een visdag voor ons. Harry is intussen gearriveerd en neemt zijn stek vlak bij de auto in want intussen is gebleken dat het toch kouder wordt doordat de wind stukje bij beetje meer van zich laat voelen. Maar nu opperste concentratie want er moet zeelt gevangen worden.

Als de eerste wegloper zich aandient komt er een gevoel van, "dat gaat 'm worden" maar er kan ook nog misgeslagen worden. Bij de volgende beet is dat gevoel nog steeds niet minder en na het voelen van de massieve weerstand wordt enthousiasme alleen maar groter.  Zeelt! Het is zeelt!

We worden, met name Ben, ontzettend geplaagd door beetjes, beten en bijna weglopers. Het houdt ons alleen maar bezig. Het levert geen vis op. Natuurlijk gebeuren er ook heel spannende momenten die vs op hadden kunnen leveren, soms heb je dat, maar vandaag moesten we net even scherper zijn of de vis was een beetje slimmer.

Na terugkomst op de stek zie ik Ben met een zeelt in zijn handen staan. Harry fotografeert 'm al en ik spring bij met het fototoestel. Toch weer een zeelt! Harry vangt wat klein spul, er komt nog een brasem boven die meer in zijn mars had dan enkel brasem zijn. De wind wordt straffer, het zonnetje kan zich steeds meer verstoppen acht de wolken die er soms dreigend, naar regen, uitzien. Maar alles blijft droog en we vissen tot het pennetje uit het water wordt geblazen en we zeker geen vis meer verwachten.

_______________________________________________________________________________

11 mei 2011

Met de Franse slag

Vrij vroeg in de middag rijden Ben en ik de polder binnen, Frans zal later komen. In het eerste uur zien we al verscheidene karpers en dan ga je er in geloven dat de hengels krom getrokken gaan worden. Zeker in de avonduren die het meest productief zijn als het om vangen gaat. Hoe anders kan het lopen, voor Ben en mij dan.
 

De basisstek wordt geinstalleerd en van daaruit wordt zo nu en dan een rondje gemaakt naar andere stekken waar karper is gezien. Voor mij is maar één andere stek interessant, een prachtplek naast een bed plompebladen. Ben heeft wat meer stekken af te vissen. Frans is intussen aangekomen en na wat verkassen heeft hij z'n plekje gevonden.

Het is één van de laatste dagen dat het lekker warm is, daar kunnen we gelukkig ten volle van profiteren. Een wapperende staart op de stek van Frans doet zeelt vermoeden. Ben heeft bruisende karper op zijn stek en ik kijk op ruggen van karper en werk tegelijker tijd aan een plan als één van die karpers het aas mocht nemen en de plompebladen in zal gaan. Rust, dacht ik, rust, dat zal het wapen zijn dat ik in moet zetten onder moeilijkheden. Zo vlak vooor de paai zal de felheid ook wel wat minder zijn. Het zal bij mij niet zo ver komen. Wel enorm spannende momenten. Bij Ben wil het ook niet lukken maar bij Frans gaat het hengeltje wel krom. Een pracht van een dril op licht materiaal. Frans geniet erg van en wij niet minder trouwens! Het net sluit zich rond een bonk van een karper.
 

Er komen nog spannende momenten maar de mooiste, de karper van Frans, hebben we gehad. Het was een geweldig mooie dag, mooie vissen gespot, een dril op licht materiaal meegemaakt, en dat met een paar goeie vismaten. Wat wil een lichtervisser nog meer!
 

_______________________________________________________________________________

8 mei2011

Veertig jaar geleden

De slip giert het uit en een tiental meters draad wordt van de spoel getrokken........ Ik waan me veertig jaar jonger.

Spiegels zaten er toen aan de Lozerlaan, grote spiegels en die bevisten we met kaas, Pieter (m'n vismaat) en ik. We visten hier zo'n tien jaar en altijd met een waker, zo'n rood/witte japanse waker. Het waren ondingen maar dat kon ons niets schelen. Tussen de molen hingen we ze en de hengel lag op steunen, horizontaal. Als de waker bewoog zaten we als wassenbeelden zo stil met de hande bijna rond het kurk van de greep om snel te kunnen slaan als de vis 'm met een rotgang tegen de hengel trok. Het ging altijd snel met zo'n waker, klets...slaan en hangen. Maar vaak trok de vis niet door en hing de waker bijna tegen de hengel. Heel voorzichtig moest de molen open en liet 'm weer laten zakken tot de grond...maar soms nam de vis alsnog het aas en kwam er een run. Wat een enorm spannende momenten waren dat. Of vissen met de korst. Dat deden we soms met z'n tweeën, de één viste en de ander hield de meeuwen en eenden in de gaten.. Alle karpers vingen we met een pondshengel, iedereen had een pondshengel toendertijd dat was de standaard karperhengel voor polderwerk en singels.

De karper keert en gaat het brede water op en neemt een run van 25 meter. Er komt een tak zo dik als mijn arm naar boven, de karper neemt 'm een stukje op sleeptouw. Dit wordt hachelijk zeg, hoe krijg ik die tak weg! Het is de tweede keer in anderhalve week dat ik tijdens een dril een tak tegen kom. Het lost zichzelf op, de karper is vrij maar hij wil er weer naar toe. Sturen kan ik op die afstand niet meer dus het beste er maar van hopen. Maar hij redt het niet meer tot de tak, hij is moe. Even later ligt de karper op de kant.

Anekdote aan de waterkant

Ongeveer 1985 was het dat ik een jonge visser aantrof  die ook op karper viste. Ik viste niet veel meer maar maakte een praatje met 'm. Hij haalde op een gegeven ogenblik zijn hengel op en controleerde het aas. Een beetje verbaast was ik toen ik zijn aasmontage van dichtbij bekeek. Een onderlijntje van gevlochten draad en daar hing een balletje aan en de haak hing er volledig buiten. Ik zei het nog tegen hem, "je haak hangt er helemaal buiten". Ja, zie hij, "Dat hoort zo!". "Ohhh", zei ik. Ik moet stompzinnig hebben geklonken in zijn oren. Hij heeft me er alles over verteld.

_______________________________________________________________________________

5 mei 2011

Karper en zeeltdag

met Andries, Frans, Frank, Hans, Willem, Ben, Arjan en Ap

Een gezamelijke visdag in een Zuid-Hollandse polder, ik zag er echt naar uit. Maar als de dag is aangebroken moet ik om vier uur op om op de ongelooflijk vroege afgesproken tijd van half zes op de verzamelplek aanwezig te zijn. En koud dat het is! Drie graden is het en we gaan op karper en zeelt vissen, je zal toch eerder aan de winterse havenvisserij denken. Zowat iedereen is al aanwezig en het is pas kwart over vijf en een aantal leden zijn toch van heinde en verre gekomen. We mogen ook weer nieuwe leden begroeten. Het is goed dat er zo nu en dan weer wat vers bloed door de lichtervissenaderen stroomt. Na bij gepraat te zijn gaan we op zoek naar een stek die ons een karper of een zeelt kan opleveren.

Een deken van mist ligt over de landerijen en dat maakt, nu de zon nog niet te zien is, het bijna kleurloze landschap een beetje macaber. Maar langzaam laat het zonlicht het landschap van kleur veranderen en wordt het steeds mooier en kleurrijker. Het duurt maar kort die natuurlijke toverbal en weldra probeert het zonnetje onze koude botten te verwarmen, zom krachtig is ie al.

Er is al wat gevangen. Frank heeft een spiegel, ikzelf een zeelt. Arjan vangt ook een zeelt en mag een zelfgemaakt maagdelijk zeeltnetje inwijden. We bewonderen het net waarvan de beugel is gemaakt van hardhout met een zelfgebreid net er om heen. Ook een steel, helemaal in stijl gemaakt , ontbreekt niet. Een geweldig stukje werk. Er worden nog brasems gevangen en voorns maar de karper is niet zo actief. Ik heb er twee keer één op mijn stek gehad maar van azen is geen sprake. We komen bijelkaar om bij te praten en ons op te maken voor een ander water. Het water dat we nu hebben bevist zal niet veel meer opleveren, dat leerde de praktijk. Het volgende water zou betere kansen bieden voor de middaguren. Maar eerst de statiefoto.

Hier lijken de kansen op karper veel beter want ze laten zich zien, ze zwemmen heen en weer en maken kolken. Tijdens het vissen wordt het duidelijk dat we het niet cadeaux krijgen. Ook hier is de eetlust niet groot maar er komen gelukkig toch een paar karpers in het net.

Na een behoorlijke poos aan 't eind van de sloot te hebben gevist met Frans, lopen we terug en vissen een aantal plekken af waar we karper zien. Zonder resultaat helaas. Maar we treffen Andries aan tijdens een mooie dril. Tja en als je zelf geen karper vangt dan geniet je maar van die van een ander. Andries nieuwe hengel had enkel nog een giebel ontmoet en werd nu op de proef gesteld door de eerste karper. Nou, proef geslaagd hoor! Heerlijk om zo'n hengel te zien buigen.

Zo langzamerhand komen we allen weer bij elkaar aan 't begin van de sloot. Na zo'n lange dag vissen is het heerlijk om in het gras te zitten en met elkaar te praten, tenminste met zulk mooi weer. We weten nooit wanneer we elkaar weer zien dus we nemen het er van.

De deur van de auto slaat dicht, ik geef gas....dan, zo onderweg komt als filmfragmenten de hele dag weer voorbij. Een geweldige dag was het, met dat mooie weer en met een paar leuke vangsten maar vooral met elkaar.

_____________________________________________________________________________

26 april  2011

Karpers en Giebels

Na twee dagen te hebben geblanked in een waar karpervissersparadijs met het mooiste weer van de wereld, krijg ik toch het verlangen dat het pennetje eens onder water wordt getrokken. het maakt niet eens uit wie dat doet zolang het maar een vis is, en dat het pennetje er heel lang over doet net onder het oppervlak, zodat je 'm zo mooi kan volgen.

De eerste drie uur kan ik 't vergeten, dat het pennetje een bewegend kunstwerkje wordt. De karpers glijden door het wateroppervlak over de voerplek zonder interesse in de lekkere hapjes die pakweg 70  centimeter van ze verwijderd zijn. Geen trek dus, dan maar verderop kijken. Ik loop gelijk naar het andere eind van de sloot, een tippel van zo'n tien minuten.

De wind heeft een enorme vuilplek gecreëerd in de bocht van de sloot. Een pracht van een schuilplek voor karper. Ik kan bijde richtingen van de sloot helemaal inkijken en een karper aan 't oppervlak zal ik dan ook gelijk zien. Maar ze komen niet, het is doodstil. Opeens begint het water te leven, het lijkt op kopje duikelen dat de vissen doen. Welke vissen het zijn kan ik niet zien dus het half wit wordt aangesproken en de korsten gaan te water. De korsten worden niet aangeraakt, geen voorn dus. Karper is het niet en ook ruisvoorn niet dus moet het giebel zijn. Ik vergeet helemaal m'n pennetje.....daar gaat ie! Ik sla mis en later nog eens. Iets langer laten weglopen maar, en ja hoor het eerste giebeltje. Even later een pracht van een beet, en de verantwoordelijke: een giebel van zeven en dertig centimeter. Een prachtige vis!

_______________________________________________________________________________

10 maart  2011

De man met de wintervoorn
met Ben en Ap

Het lijkt een eeuw geleden dat ik heb gevist maar om nou te zeggen dat ik het heb gemist, nee! Er gebeuren soms dingen in een mensenleven die alles op z'n kop zetten. Na een hardloopleven kwam door een blessure een fietsleven en daarna kwam een visleven. Niet voor het eerst dat visleven, het kwam na een lange tijd weer terug. Na me er volledig weer op gestort te hebben (na weer een blessure) kwamen er nog wat ongemakken bij en ook de conditie hield gelijke tred, bergafwaarts dus. Ik moest alles omgooien en me fixeren op de gezondheid en opnieuw beginnen. Wandelen, fietsen, gezond eten en afvallen dat moest het worden, en dat werd het. Dat kost tijd, dat kost vistijd, veel vistijd. Ik ben er nog lang niet maar een mens moet ook weer eens vissen, zeker als het zulk stralend weer is als zondag. Op het forum werd al gefluisterd wanneer "de man met de wintervoorn" eens van de voorkant zou verdwijnen.
 

Doelen stellen dat heb ik de laatste maanden gedaan en dat werkt. Meer gefietst dus, gewandeld en gezond gegeten dus ook afgevallen. Maar "De man met de wintervoorn" van de voorkant laten verwijnen dat is geen sinecure. We hebben het geprobeerd, Ben en ik. Niet al te vroeg haal ik Ben op en samen rijden we naar de Mac in Den Helder waar we een bakkie doen voordat we de karper gaan belagen. Het is al aardig warm en het water ligt er heerlijk vissig bij. We ontmoeten Peter die heel vroeg al achter de karper aanging maar zonder resultaat. Peter gaat er van door en wij beginnen met zeer veel  gretigheid.
 

Het zonnetje wordt warmer en warmer en ik ben niet meer weg te slaan bij m'n stek. Ben loopt regelmatig zijn voorgevoerde stekken af, op zoek naar de markeringen in de vorm van een vlaggetje. Tijdens zijn wandelingen, ik zie 'm tijdens dit schrijven nog steeds voorbij komen, ziet hij veel karper. Hij haakt er zelfs één maar die schiet helaas los en houdt er alleen een schub aan over. Bij mij wil er zelfs geen enkele karper het haakaas beroeren. Het enige dat we vangen is een brasem, alle twee een brasem.

Het is een open deur uiteraard als we zeggen dat we een heerlijke dag gevist hebben maar het was zo. De eerste polderdag dat we op karper visten en het was zalig. Dan maar een brasem! "De man met de wintervoorn" kan eindelijk van de voorkant.

Het zou best eens een hele taaie strijd kunnen worden om "De man met het schepnet" van de voorkant te krijgen. De fietskriebels zijn nog lang niet over dus er zal nog wel een visdagje sneuvelen. Staat er dus een lichtervisser op de voorkant waar je helemaal op bent uitgekeken, kijk dan eens op het Lichtervissen.netwerk. En als ik "De man met het schepnet" er af ga vissen dan wel met een karper!

_______________________________________________________________________________